ไม่ไหวๆๆๆแล้ว

posted on 14 Nov 2007 13:20 by beerberly in silentvoice

วันนี้เป็นวันที่ 5 แล้ว ที่ต้องติดแหง่กอยู่ที่ทะเลทราย แม่ผ่าตัดเมื่อวันก่อน เข้าออฟฟิศไปเมื่อวาน ลากไม้เท้าไปด้วย อีไม้เท้านี่ก็สี coulorful จิงๆ สีแดงตัดกับสีน้ำเงินผสมสีเหลือง มันช่างเหมือนของเล่นเด็กจิงๆ ดูแล้วโด่ดเด่น ยิ่งตูเดินกะเผลกๆเข้าออฟฟิศ ยิ่งเด่นเข้าไปอีก คนที่ออฟฟิศมันถามกันว่า ใครพายูมาเนี่ย? ไม่มีหรอก นั่งแท็กซี่มาเอง แม่ไอเข้าโรงบาลอ่ะ ขอกลับบ้านได้ไหมอ่ะ พูดไป ไม่ไหมแล้ว เขื่อนน้ำตาแตก สงสารตัวเองก็สงสาร แถมแม่ต้องมาผ่าตัดอีก แล้วอีลูกสาวก็ยังไม่ได้กลับเมืองไทย

ให้ชั้นกลับบ้านได้ไหมอ่ะ ชั้นเป็นห่วงแม่ชั้นอ่ะ พูดไปร้องไห้ไป เนี่ย นั่งพิมพ์ไป น้ำตายังตกไป เฮ้อ!

จิตตกมากๆ เพราะหน่วยงานที่มีหน้าที่ช่วยเหลือลูกเรือ ไม่มีประสิทธิภาพในการทำงาน ซึ่งไม่อยากจะเอ่ย ให้รู้สึกเซ็งจิตไปมากกว่านี้ เพราะฉะนั้น ขอ skip ข้ามไปเรยแล้วกัน!

ตื่นเช้ามาด้วยเสียงออดที่ดังอยู่หน้าบ้านประมาณชั่วโมง โอวววใครมันมาแต่เช้าวะ ตามด้วยเสียครืดดดดดดดดดด...... พรรคพวก maintainace มาทำความสะอาดรอบตัวบ้าน แล้วทะลึ่งเอาน้ำราดที่กดกริ่ง ไฟช๊อต ช๊อตตรูด้วย เพราะตรูเสือกเอานิ้วไปจิ้ม ต้องตามคนมาซ่อม ซึ่งคนซ่อมก็ไม่อยู่ออกไปซื้อน้ำมันมาทอดไข่ จะบ้าตาย นี่ชั้นต้องนั่งฟังเสียงออดซ้ำไปซ้ำมาจนกว่ามันจะกลับมาจากตลาดหรอเนี่ย สติชั้นจะแตกไหม!

กริ่งใช้งานไม่ได้..แต่ดังตลอดเวลา ซักพักมีคนมาเคาะประตู ขาตูก็เดี้ยง ก็ยักแย่ยักยันไปเปิด มีคนมาฉีดยาฆ่าแมลง เฮ้ย! อะไรวะ เนี่ย! รอให้ตูย้ายออกไปก่อนไม่ได้เรอะ จะมารีบไล่อะไรกันขนาดน้านนน อีกแค่สองอาทิตย์เอง..

จิตตกมากๆ นั่งมองเท้าตัวเอง มันดีขึ้นแหล่ะ แต่ดูแล้วมันช้ำเลือดช้ำหนอง เหมือนเท้าคนตาย! อีพวกเพื่อนๆก็เห็นด้วย เออว่ะ เหมือนเรย ก็เท้ามันตายแล้วนี่นะ... เว้ยยย ไม่ต้องเห็นด้วยก็ได้นะ

ค.รู้สึกอยากจะลาออกมันค่อยๆเพิ่มขึ้นมา อดทนๆไว้ เรื่องแค่นี้ อย่าให้มันพังด้วยเหตุการณ์เพียงครั้งเดียว อยู่มาได้ตั้งหลายปี เด๋วคงมีอะไรๆดีขึ้นล่ะน่า...

ว่าง...ว่าง...ว่าง... แล้วก็ว่าง.....

ไปไหนก็ไม่ได้...

ตอนนี้อยาก...

อยากลองกลับบ้านไปขึ้นรถเมถ์...

เดินไปซื้อข้าวมันไก่หน้าปากซอย...

ไปดูหนัง....กินเอ็มเค

ไปอยู่กะแม่...

....

ฮือๆ